L&S down under

Heya mates,

yesss, nog eens een deftig en betaalbaar cybercafe gevonden zodat we julle weer met wat aussie-talk kunnen amuseren. We zitten in de subtropen want we bevinden ons tussen de steenbokskeerkring en den evenaar… ook wel crocodile-country genoemd. Op zich allemaal niet gevaarlijk zolang ze geen eieren hebben gelegd of honger hebben! Zomaar een duikske in de zee zit er ook ni meer in want het zit hier vol met kwallen, die wel es meer kwaad kunnen aanrichten dan ons lief is. Een lugubere vergelijking is misschien de volgende: er sterven meer mensen aan de kwallenstekels dan het aantal mensen dat een fatale crocodile- en snake-encounter heeft gehad. Soit, met ons is alles goed ))

Sinds Brisbane hebben we weeral ferme dinges gezien… Eerst en vooral waren daar de Glasshouse Mountains in de Blackall Range. Rare horizonten ontstaand door de vulkanische activiteiten van ettelijke miljoenen jaren geleden. De vulkanen zelf zijn wegge-erodeerd (sorry, hier bestaan geen koppeltekens op de toetsenborden), het enige dat overblijft is de gestolde vulkaanpijp, met spitse (graniet?) torens als gevolg. Het kan hier ook stevig regenen en dat hebben we aan den lijve ondervonden in Montville, een dorpke in de bergen dat (hoe kan het ook anders) Frans aandoet. We zijn hier ook twee oude aussiemannen tegenkomen op een campingeske, ni te doen. Twee maten (als broers) die met nen ouden ford falcon door Queensland toerden. Als je hen vroeg hoe lang ze van zin waren rond te toeren was het antwoord steevast: “We have the time of our live!”. Schitterend, vooral als je ze ’s morgens zag vertrekken met op hun dak ne aluminiumen boot en ne fiets en een stevige blauwe pruttelwolk… maar of die van den oto afkomstig was, of van hun pijp…

Uiteindelijk zijn we in Rainbow Beach belandt. Een rustiger (en goedkoper) alternatief voor Hervey Bay als toegang tot Fraser Island. Spijtig genoeg is de toeristenmarkt hier ook al stevig doorgedrongen en zal dit kleine dorpke over enkele jaren onherkenbaar zijn geworden. Het eiland is het grootste zandeiland in de wereld dat voorzien is van een stevig stel meren en een prachtig regenwoud. Wij hebben ons op de valreep nog bij een groepke van zes man kunnen voegen en den dag erop waren we weg in onzen eigen 4×4 om drie dagen te off-roaden op Fraser. We hebben hier dingo’s, haaien, schildpadden en nog nen hele resem vogels gespot. Daarnaast was het enorm plezant om wat door dat zand te ploeteren. Sam heeft zijn hartje hier meer dan uitgeleefd! Liesbeth heeft er ook es van geproefd en ze kon het ook wel smaken (alleen die vitessen he …). Zoals hierboven al vermeld zijn de meren stuk voor stuk postkaartjes. Spijtig dat het de laatste dag aan’t regenen was en we de laatste twee waterpartijen iets druiliger hebben moeten aanschouwen.

Van Rainbow Beach zijn we via Bundaberg naar Agnes Waters gereden. In “Bundy” maken ze rum die zeker goe is in combinatie met wat limoenen, citroensap en ijskoude soda! Agnes waters is zowat het laatste plaatske waar je kan surfen zonder kwallen en daarom hebben we voor de mensen op’t strand een surfspectakel ingericht en onze kunstjes nog es tentoon te stellen! OK, het loopt natuurlijk allemaal zo’n vaart niet, maar het moet gezegd worden dat we ons redelijk comfortabel voelen op de plank… en ‘t is ni op de Laarsebeek zoals ge op de foto’s kunt zien!

En dan was’t tijd om de “tropic of capricorn” over te steken en dus officieel te moeten oppassen voor de crocs. We vonden er dan niet beter op om eerst eens wat info in te winnen in een echte croc-farm iets ten noorden van Rockhampton. We mochten mee op toer om de beestjes wat te treiteren met kiekenbillen en dat was impressionant. We beginnen stillekes aan te beseffen dat zelfs Liesbeth haar duimen zal moeten leggen tegen zo’n prehistorich creatuur! Vooral de zoutwatercrocodillen ofte de “Salties” zullen waardige tegenstanders zijn. Links en rechts komen we dan ook waarschuwingsborden tegen om mede te delen dat het niet zo slim is om daar te zonnebaden.

We hebben ons eerste stukje desolaat Aussieland gezien. Tussen Rockhampton en Mackay is er niks… af en toe een naftpomp. Rond Mackay begon het allemaal terug een beteke groener te worden met enorme suikerrietvelden. Mackay is zowat de hoofdstad van de suikerindustrie. In deze regio hebben we ons ietske in het binnenland op een echte bushcamping geparkeerd in het Eungella National Park midden in het regenwoud. Een welkome afwisseling na de vele kilometers zee. Onze eerste slangen zijn ook een feit, spijtige genoeg hadden de wilde Platypussen geen zin om zich te laten zien. In het Cape Hillsborough National Park zijn we ’s morgens gewekt door kangaroeweesjes op’t strand. Hun ouders hebben een onfortuinlijk dingo-ontmoeting gekend met het bekende gevolg. Al een chance voor de beestjes dat de mensen op de camping zich over hen bekommeren. Wat we hier ook hebben geleerd is dat we nooit meer een vulkanisch strand mogen bewandelen bij hoog tij… ne glibberige steen en scherpe kantjes, Sam zijn hand kan wat plakkerkes verdragen en zijnen bil een stevige massage!

Op dit moment zitten we te typen in Airly Beach, de gateway tot de Whitsunday Islands. We bedanken voor de superdure cruises naar deze eilanden. We trekken verder noordwaarts om daar ergens een alternatief te vinden.

Van een stevige boterham gesproken… kauwen, herkauwen, maar vooral binnenhou(d)en!

Croco L & Dile S

PS: we zitten nu lang genoeg in Aussie om wat interessantheden te bespreken. Check zeker Some Aussie Facts!