Alice, who the fu is Alice?

Alice, who the fu is Alice?

april 26, 2007, 5:41 am
Gearchiveerd onder: Aussie

Joeps,

hier zijn we weer voor een korte update van onzen travel in Australia. Ge zult nog veel moeten klikken op onze website want het aantal afgelegde kilometers begint angstvallig dichterbij te komen… we hebben er nu bijna 10.000 opzitten en we hebben er nog een boel te gaan. Op dit ogenblik zitten we in Alice Springs, hartje Australia. Rijden in den outback is niet altijd een lachtertje. Soms banden die niet meewillen, starters die vastzitten, maar daarover later meer! Jeps, den outback is soms een me(n)tale test maar vooral maf! We zijn ook echte Aussies geworden want: “Your not a real Aussie if you never went to the Isa (Mount Isa)”.

Sinds onze duikavonturen zijn we de Tablelands ten westen van Cairns overgereden en hier is heel wat te zien. Van kratermeren tot een dagje watervallen bezoeken… de ene al knapper dan de andere. Al dit moois nog in typische “wet tropics”. Eens we de Great Dividing Range afdaalde was het op minder dan 5 kilometer gedaan met het mooie regenwoud. De weelderige groene omgeving maakte plaats voor het rode zand met de eucalyptussen en de spinifix… en dit zal nog efkes blijven duren. Volgende halte was Normanton en Kuramba aan de Gulf of Carpentaria. Even wat cijfers… Het district van de Gulf is van oppervlakte meer dan het dubbel van Belgie en er leven… jawel 2500 menselijke creaturen…

In de outback rijden is werkelijk van naftpomp naar naftpomp. Niet omdat onzen oto zoveel verbruikt (integendeel… het is vergelijkbaar met onze geit), gewoon omdat er zo weinig zijn.

Outbackrijden betekent ook roadkill, alhoewel dit goed meevalt dit jaar. Het heeft redelijk wat geregend zodat niet alleen langs de weg gras staat, maar ook verder het land in en dus de beestjes niet verplicht zijn om aan de kant van de weg te grazen (met de gekende desastreuze gevolgen). Wel raar als ge lizards en slangen juist voor uw wielen de weg ziet oversteken (zonder al te ernstige gevolgen).

We houden niet van roadtrains! Een ster in de voorruit en (weeral) een kapotte koplamp spreken boekdelen waarschijnlijk!

Van Kuramba wa’t zuidelijk rijden naar Mount Isa (the Isa van de real aussies), met daar de volgende bevinding. Garagisten zijn geen toffe mensen… Onze starter begon wat af te zien van de hitte met wat geblokkeerde startpogingen als gevolg. Zeer plezant als ge daar ergens in’t midden staat. Op zich heeft dieje gast (ne corpulenten duitser en op zich nu nog niks mis mee) ons in Mount Isa snel geholpen. Hij heeft alleen de fout gemaakt ons nen secondhand band aan te smeren die echt rubbish was. Ge lacht misschien al om die tweedehands band. maar dat is hier een marktje op zich en heel normaal dat ge niet direct nieuwe banden koopt, maar tweedehandse. 60 kilometer heeft em uitgehouden en dan de riemen eruit… nogmaals zeer plezant als ge daar in’t warme midden staat. Langs den andere kant, ge wordt supersnel geholpen. Iedereen die voorbijrijdt, stopt en vraagt of alles OK is en ge hulp nodig hebt. We zij van mening dat ge op den E19 wel wa langer staat te schilderen! Dus wij rechtsomkeer naar Mount Isa om ons geld van dieje band terug te krijgen, met wat gezever als gevolg (Op dit moment werd de garagist nen “bastard”). Om een lang verhaal kort te maken… den ouden band ligt er terug op en we rijden er nog steeds mee!

De steden en de dorpkes hier zijn allemaal ofwel gebouwd rond een mijn, ofwel rond een telegraafstation met water ofwel… jeps, een pompstation en dan spreken we van een roadhouse. Het is altijd plezant om in zo’n gehucht aan te komen en het rode stof uit uw kleren te laten wapperen. Van Mount Isa was het een lange dag via Three Ways naar Tennant Creek en hebben we afscheid genomen van Queensland om in de Northern Territories te komen. En gisteren zijn we naar Alice Springs gereden. Onderweg zijn we gestopt bij de Devils Marbles, rare ronde granieten (?) stenen in’t landschap die op een eigenaardige manier zo zijn geerodeerd. Alice is na Darwin de tweede grootste stad van deze staat en is zoals de naam doet vermoeden rond een bron ontstaan, met dan later een telegraafstation en nu een echte stad met alles erop en eraan… in de woestenij! Nog een pittig mechanisch detail… onze oliepeilstok is ook in twee gebroken. Iemand daar een verklaring voor?

Zoals je nu al wel begrepen hebt, zijn we niet richting Darwin gereden om het Kakadu National Park te bezoeken. Na een telefoontje om de toestand van het wegennet daar te weten, was de beslissing snel genomen. Veel van de wegen staan daar nog onder water van’t regenseizoen en zijn zelfs gesloten voor 4WD’s, laat staan onze Falcon!

De volgende dagen zullen we hier de MacDonald Ranges es van naderbij bekijken en rijden we natuurlijk ook naar Uluru ofte Ayers Rock en dan… dan zal onze neus terug een beteke naar Melbourne staan met links en rechts een stopke. Zo beste vrienden, en nu is’t weer aan jullie.

Vele rode stoffige groeten van ons,

Kilometervreter L & Roadtrainhater S

7 reacties

7 reacties

RSS feed voor reacties op dit bericht.

Reacties zijn gesloten.