L&S down under

Mates,

It’s a long time ago…Het vorige berichtje zaten we nog in’t midden, nu op een kleine 400 km van Melbourne. Ondertussen hebben we een schitterende canyon gezien, ne rooie rots, ondergrondse kerken gespot, terug wakker geworden met de laughing kookaburras en koud geleden in de grampians… (Bart stuurt onze truikes maar terug op). Jawel, het is hier herfst!

Eerst de McDonall Ranges ten westen van Alice met zijn waterholes als aangename verfrissing in’t zonneke. Nog nooit hebben we in zo’n prachtig kader gezwommen. Het was er warm als we aankwamen, onzen oto bleef een oventje zelfs als het donker was maar toen kwam er een prachtige, koele wind en die heeft ons de volgende dagen verfrissing gebracht tijdens onze outbackqueeste.

De Kings Canyon was onze volgende halte. Eigenlijk waren we in deze streek op de juiste moment. Absoluut niet bakkesheet en als gevolg minder vliegen dan normaal (het waren er nog veel…). De wandeling rond de canyon was fenomenaal. Prachtige vergezichten over deze kloof met als kers op de taart een heuse tuin van Eden. Spijtig genoeg waren we ons zwemgerief vergeten en stonden er teveel japkes rondom ons om adam-en-evagewijs rond te dobberen.

The rock… Uluru! To climb or not to be climbed, that’s the question. Wij hebben hem niet beklommen, deels uit respect voor de aborigonaltribe daar, deels uit absoluut te toeristisch. We zijn er nog niet uit wat voor ons de belangrijkste reden is. In de plaats daarvan hebben we gratis een rondleiding gedaan aan de voet van de rots. Onvermijdelijk werd aan de rangers de vraag gesteld waarom de klim gewoon niet gesloten wordt en het antwoord was omdat de kans heel groot is dat er minder toeristen gaan komen en daaraan gekoppeld minder inkomsten. Veel mensen komen enkel naar de rots om erop te klimmen. Voor de abo-tribe hier volgt de klim een belangrijke ceremoniele route. Daarnaast is het een niet ongevaarlijke helling en gebeuren er regelmatig wel accidenten op. De rondleiding die we volgden was interessant maar gaf ons ook een dubbel gevoel rond het hele rotsgebeuren. Er werden verhalen verteld en aan het slot van de story werd zoiets gezegd als: “We kennen het vervolg, maar we mogen het niet vertellen”. “Secret” is een woord dat ze veel gebruiken.

Ja, Uluru is een ferme en spirituele plaats, zeker bij zonsopgang en ondergang. Nee, we stellen ons vragen bij de uitbating van het nationaal park. Los hiervan zijn we getuige mogen zijn van het uitzonderlijke regengebeuren rond Uluru. Volgens de gidsen zijn er slechts 2% van de toeristen die Uluru in de regen zien met spectactulaire watervallen als gevolg (en die 2% klagen dan dat ze niet naar boven mogen…). Fantastisch gewoon om die watervallen te zien groeien tot machtige stromen die recht naar beneden komen. Ondanks het slechte weer hebben we de Olga’s niet kunnen bezoeken, maar dit werd meer dan goedgemaakt door waterval Uluru. Het kan dus ook regenen in den outback.

In de regen verder zuidwaarts gereden naar Coober Peddy. Onderweg hebben we overnacht aan nen echten roadhouse. Coober Peddy is een mijnstadje waar ze achter opaal zoeken. Het is pure, stoffige woestijn zonder een sprietje gras. Het regende afgelopen winter zoveel dat er op de golfcourse zelfs gras begon te groeien. Dit was not done, dus werd al het verdeligingsmiddel uit de kelder gehaald om dit allemaal dood te sproeien… En kelders kennen ze hier want het grootste deel van de bevolking woont onder de grond om de verschroeiende hitte te counteren in de zomer.

We snakten naar een beetje groen en zijn dan in een rechte lijn naar Port Augusta gereden, terug aan de kust. Het is toch wel speciaal om door de outback te reizen. De oostkust heeft vele ferme plekken maar doet heel westers aan met zijn vele toeristische badplaatsen. De outback is echt iets typisch van Australia. Als de tijd er is moet je dit gezien hebben. Wij ervaren het als “echt” Australia. Ook is de aborigonalproblematiek duidelijk aan het licht gekomen. Daar is ook nog heel veel werk aan, langs beide kanten! Een unieke ervaring, enkel en alleen te zien in Australia.

Terug in het relatieve groen, en dat deed goed! De kookaburras die sinds lange tijd weer in de bomen schaterden. De Flinders Ranges zijn de revue gepasseerd maar was voor ons nog net iets te dor! Dus via de Clare en Barossa valleys waar de wijnranken stevig aan het herfstverkleuren waren naar de Grampians… en daar was het groen genoeg! In de Grampians hebben we mooie wandelingen gedaan en ongelofelijke vergezichten gezien. De bomen hier zijn zwart… In januari 2006 woedde hier een stevig onweer met een serieuze bosbrand als gevolg. Klinkt allemaal erg dramatisch, maar de vegetatie hier heeft regelmatig een bosbrand nodig om zaden te produceren en te overleven. Knap om te zien hoe alles op relatief korte tijd terug begint te groeien. ’s Avonds maken we hier onze eigen gecontroleerde bosbrand om een beteke warm te krijgen, want onze zomerplunje begint toch iets te frisjes te worden.

Op dit moment zitten we in Warnambool, vlak aan de Great Ocean Road. Het is hier redelijk mistig maar volgens de mensen hier zou dit vanmiddag optrekken en kunnen we aan onze laatste etappe beginnen naar Melbourne. Over enkele dagen zullen we ginder arriveren en onzen oto proberen goe te verkopen. Straf hoe een half jaar zo snel kan passeren…

Volgende keer waarschijnlijk nog kort en meer.

Jillaroo L & Jackaroo S

PS: we hebben slechts enkele fotos kunnen uploaden wegens tijdgebrek. Binnenkort ook een beteke meer…